Rhythm of Life

Een krabbel in de kantlijn; Ontmoeting;Situatie; Verwondering......

Column

Hoewel er sinds de ontdekking van Paaseiland door Jacob Roggeveen, op Paaszondag 1722, veel is veranderd in de snelheid van berichtgeving, is het regelmatig uploaden van de website een onzeker avontuur. Af en toe is de regelmaat daarom ver is te zoeken.

 

 

Bouwers (Penang, Maleisie, maart 2013)

Klak, Klak, Klak. Vaardig en met energie wordt het spel gespeeld. Anders dan ik me heb voorgesteld. Ooit sprak ik er iemand over, een Surinaams-Chinese. Ze trok wit weg. Haar grootvader was aan het spel ten onder gegaan. Nadat verhaal kreeg het spel voor mij een foute zweem. Het beeld van de opiumrokende oude chinezen, uren bezig hun spel te spelen. Het gokken,hun afspraken, hun transacties. Nooit meer heb ik het los kunnen zien van het spel Mahjong.

Het spel ligt al decennia, misschien al wel een halve eeuw, in verschillende uitvoeringen, bij mij op tafel. Gespeeld op de heldere voorjaarsdagen van mijn jeugd; op rokerige studentenkamers en nog later in de winterse maanden met de volgende generaties. Toch, sinds ik het verhaal hoorde van de oude Chinees staat mij de rokerige ambiance van de opium rokende chinese schuivers nog het meest bij. Enkele jaren geleden kwam ik hem tegen. Ik liep in Hanoi en trof daar een paar oudere Vietnamese mannen, duidelijk Chinees van bloed, aan rond hun Mahjong spel. Lurkend aan hun verboden pijp, in gedachte verzonken en tegelijk zo waaks als het kan, bezig de muur weer op te bouwen. Hoewel stereotype, de clan ten voeten uit. Het schimmige spel, het gokken, de afspraken, mijn “Kuifje”fantasie is geprikkeld.

De Baba Nonya Chinezen, Chinezen uit nog oudere Chinese voorgeslachten, hebben veel invloed op de ontwikkeling van de handel vanuit Maleisie -met name Penang, Melaka en Singapore- gehad. De unieke positie van de steden tussen het oude China en de Arabische wereld hebben ze eeuwenlang uitgebouwd en ontwikkeld.

Lopend door de straten in van de Chinese wijk in Georgetown, stuit ik op het gemeenschapshuis van de Khoo Kongsi-clan. Nog vol van mijn Vietnamese fantasie stap ik verwachtingsvol over de drempel. De Khoo, alle leden dragen dezelfde familienaam, blijken niet de Mahjong schuivers uit mijn fantasie. Ik ben te gast bij een sociaal familie concern, niet gericht op handel of nijverheid, daar verdienden veel van de clanleden individueel hun brood mee, maar gericht op het sociale netwerk van de Khoo’s. Het is bewonderend om te zien hoe ze door de eeuwen heen tempels hebben gebouwd, scholen hebben opgericht, begraafplaatsen gesticht en sociale vangnetten hebben geweven. Het doet wat denken aan onze westerse oude societeiten, de old-boys netwerken, de verenigingen voor armen en wezen zorg.

Als ik weer buiten sta realiseer ik me ze ook in de andere steden al tegen te zijn gekomen. Chinese gemeenschappen, de zelfde familienaam, de zelfde Chinese streek, de zelfde Jiaxiang. Wortels die samenbinden, die een gezamenlijke verantwoordelijkheid dicteren.

In een hoek van het gemeenschapshuis spelen een aantal mannen mahjong. De stenen klik-klakken op de hardhouten tafel. Het aloude spel leeft nog steeds. Alleen de clan, die heeft  een nieuw gezicht gekregen; afspraken genoeg, maar minder “Kuifje”tegen de schimmige achtergrond.  

Meer Columns         Retour Kaap Hoorn