Rhythm of Life

meer Columns

 

Een krabbel in de kantlijn; Ontmoeting;Situatie; Verwondering......

Column

Hoewel er sinds de ontdekking van Stateneiland, in 1615, door Le Maire en Schouten veel is veranderd in de snelheid van berichtgeving, is het regelmatig uploaden van de website een onzeker avontuur. Af en toe is de regelmaat daarom ver is te zoeken.

 

Nostalgie (Whangarei Nieuw Zeeland, maart 2012)

Rondrijdend in het land. Slenterend door de westerse supermarken en winkelcentra  valt het op; waar je je oor maar opsteekt hoor je hetzelfde. Gouwe Ouwen.  Heel af entoe hoor ik een hedendaagse Nieuw Zeelandse hit maar verder zijn het altijd de “Golden Oldies”. Alsof ik permanent Skyradio hoor.

Een land van een beperkte geschiedenis; althans als je die van de Maori buiten beschouwing laat. Overal waar je gaat of staat struikel je over de oude stoomwalsen, landbouwtractoren uit de jaren dertig en roestige houten ploegen. Nieuw Zeeland is trots op zijn pioniers. Geen plaats zonder “Setler”museum” , oude spoorlijn, goudzoekers of walvisstation.

Van buiten oogt het vreemd; weinig gevoel voor de Maori –hun marea lijken net zo apart te staan als een moskee in de westerse wereld; net alsof zich een andere wereld openbaart- en toch, zoveel hunkering naar hun, korte, eigen verleden.  Een verleden dat begint in 1840 -eventueel nog een paar jaar eerder- het verleden van de walvisjagers, houtkopers en pelshandelaren.

Ooit, maar daar praat niemand meer over was het een stukje van New South Wales, de Engelsegevangenenkolonie. Geen tijd om over naar huis te schrijven. Niemand verteld er graag bij dat hij als afstammeling van de allereerste pioniers waarschijnlijk geboren is uit verbannen Engelse misdadigers en gauwdieven. Neen dan beter trots te zijn op de eerste kolonisten met hun houten ploeg, de grof getande boomzaag, hun paard en wagen.

Af en toe tref je een dorp, een straat, zo weg uit de tijd van de goudzoekers; gevels met zorg bewaard en in gekoesterd; een moment uit het verleden, even is de tijd stil gezet. Natuurgeweld, aardbeving of overstroming, zit af en toe dwars en breekt dorpen of stadsdelen in een keer af. Soms is het resultaat na afloop van de herbouw bijzonder; wordt een hele stadswijk in een keer “Art deco”.

Een geisoleerd land, het is bijna of de oude voertuigen er de kans niet krijgen weg te kwijnen. Geen weekend gaat voorbij zonder rally, toertocht of vintage-event. Oude auto’s en motoren in een lange collonne over de weg.

Het heeft wel wat knus deze nostalgie en hang naar hun recente verleden.

Ach, als ze het maar lang genoeg blijven koesteren wordt het vanzelf geschiedenis.

 

Explosief (Whangarei, Nieuw Zeeland, oktober 2011)

Ik hoop dat het stormt over een paar uur; dat onze fiere driekleur, zijn fris ogende rood, wit en blauwe banen mooi strak en vooral horizontaal zal laten zien.

We lopen door de stad, nog een paar uur en de WK-rugby finale barst los. Op het terras van een zichtbaar fanatiek “All Blacks”rugby-cafe –hoofdsponsor Heineken!- schiet een fan ons aan. “Who is going to win this night?” “As a European, the French” antwoord ik hem spontaan.  Z’n gezicht betrekt; “joking”  zeg ik er maar snel achter. Hij vraagt nog even of we Frans zijn; even later concludeert hij Duits. Ik laat het maar even zo. Om nu ook nog uit te leggen dat Heineken, de “Worldwide Sponsor of Rugby”, eigenlijk meer van voetbal houdt dan van rugby maakt het nog moeilijker.

Strijdlustig werken de All Black Nieuw Zeelanders toe naar de finale. Waar we eerst nauwelijks duidelijk krijgen wie er wint of verliest; wie een ronde verder komt of wie afvalt, neemt het fanatisme tegen de eindstrijd duidelijk toe. Waar “voetbal soms oorlog” lijkt te zijn is rugby het in de overtreffende trap; zeg maar het einde der tijden. Twee  dagen voor de finale voltrekt zich de troostfinale. Australie versus Wales, in de paar minuten die ik zie duwen de mannen elkaar niet alleen als bronstige elanden over het scherm, een gevoel dat bij menig mannetjesdier jaarlijks wel eens uitbreekt.  Neen, gapende hoofdwonden, bloedende ogen, gutsende hersenvloeistof, kapotte neuzen. Een Romeinse gladiatoren match is er een knuffelspelletje bij vergeleken. Het troostrijke ontgaat me even.

Nieuw Zeeland maakt zich klaar voor de strijd tegen de Fransen. De gemoederen zijn gespannen. Het is niet alleen de sportieve spanning. Er worden rellen verwacht; zeker bij verlies van de Nieuw Zeelanders. Het treft ongelukkig. De wedstrijd wordt gespeeld in Auckland. Nauwelijks 10 kilometer van de plaats, in de haven, waar de laatste terroristische aanslag plaats vond op Nieuw Zeeland grondgebied. Een aanslag, 1985, door …….. de Fransen.

Nieuw Zeeland is het nog niet vergeten. Af en toe legt iemand in een gesprek zelfs het rechtstreeks verband. De aanslag op de Rainbow Warrior, ligt nog vers in het geheugen; menig toeristenkaart toont zelfs waar het wrak is afgezonken.  Het is meer dan een aanslag op de antinucleaire politiek van Nieuw Zeeland geweest; het voelde als een stevige wond in het nationaal zelfvertrouwen en zelfrespect. Het internationaal schandaal van de aanslag door de Franse atoomnatie als protest tegen de antinucleaire politiek van Nieuw Zeeland dat telkens weer de Franse atoomproeven op Mururoa veroordeelden -bij de Polynesische verwanten in de achtertuin-, was immens.

Ze treffen het wel met de Fransen, de All Blacks. Rugby als het einde der tijden. Of het bloed stollend wordt of bloedvloeiend is nog even afwachten.

Een ding is zeker, we stoppen onze nationale driekleur nog eens in de stijfsel en strijken hem zodat de banen fier horizontaal staan; de Kiwi’s moeten hem niet verwarren met de hangende banen in Franse vlag.

 


Op deze pagina rust auteursrecht; gebruik van delen alleen na toestemming van de auteur.

op 20-10-2012 bijgewerkt