Rhythm of Life onderweg

20082009201020112012

MaleisiëThailandRode ZeeTurkije

De Rode Zee ... aan boord van een vrachtschip

Wereldzeilers en dan toch het gevaarlijkste stuk meeliften op een vrachtboot?

Meer dan een jaar geleden, kort na Nieuw-Zeeland al, hebben we besloten de boot vanuit Zuid-Oost Azie te laten verschepen naar de Middellandse Zee. De tochten naar Nieuw Caladonië en Indonesie in 2012 hebben ons met onze neus op onze nietigheid en kwetsbaarheid gedrukt; de al genomen beslissing werd versterkt.

We voelen de behoefte eens naar een ander deel van de wereld, dichter bij huis te ontdekken, meer tijd voor Nederland, voor de dochters en hun gezin, vader Jan, de oudere familieleden. We willen dichter bij huis zijn, adequater kunnen reageren. Eigenlijk zijn we toe aan een pas op de plaats. Er wachten ons samen andere uitdagingen. Vanaf de Middellandse Zee denken we die beter het hoofd te kunnen bieden. De routes langs Alaska of Zuid Afrika trekken ons niet, te schadegevoelig, te lang in mijlen en in tijd. De route langs de "piraten"Indische Oceaan en Rode Zee trekt nog minder. De slopende hitte en UV-straling hebben het afgelopen jaar mens en boot zwaar op de proefgesteld. Reden voor ons om niet nog langer in de tropen te willen verblijven.

Wachten duurt lang. Als we eind maart in Phuket, Thailand aankomen, verwachten we al vlot een schema voor het jachttransport te ontvangen. Het tegendeel is waar. We genieten nog drie weken van de Thaise gastvrijheid, de betoverende eilanden, de toeristenstoom en al het anders dat Phuket te bieden heeft. Dan ontstaat er zicht op het laadschema. We kunnen aan de slag met het onttakelen van de boot.

Vanwege de verwachte zandstormen moet alles van dek en naar beneden; de zeilen, de buiskap en bimini, de kano, werkelijk alles. Alleen de bijboot blijft, leeggelopen, aan dek gestouwd. We zijn er, tussen de warmste uren van de dag door, bijna een week mee bezig. De bijna dagelijkse update van het schema; gelijk of weer een dag uitstel, wordt een vaste routine.

Onder een groot afdekzeil liggen de zeilen aan dek, de boot zou anders onleefbaar worden. Dan is de dag daar, de 22e, snel brengen we de zeilen onderdeks en leggen de kano binnen. We kunnen alleen nog aan de afsluiters en de hoofdschakelaar. Er rust een vloek op ons ankeren in Ao Yon. Verslikten we ons vorige keer in een geknoopte ankerketting met dreg, nu halen we een heus stokanker op. Wederom varen we vertraagd de baai uit. Op de motor maken we onze laatste mijl tot op onze wachtplek, geankerd, net buiten de draaicirkel van de vrachtboot, de BBC Belem.

Voor ons worden nog twee schepen geladen. Tergend langzaam maar zijdezacht voorzichtig wordt er geladen. De tijd schrijdt voort, de bewegingen aan boord van het vrachtschip slechts subtiel; als egeltjes, bang dat iedere aanraking pijn zal doen, worden de schepen gehesen en aan dek gezet.

Dan, het is inmiddels 17.00, zijn wij aan de beurt. De wind is inmiddels wat toegenomen en het stroomt behoorlijk. Stroom tegen tij, de boot stampt behoorlijk langzij het vrachtschip. Even vrezen we, de achterstagen moeten bij het hijsen weggenomen worden, voor ons net vernieuwde voorstag profiel. De communicatie tussen de Russische bemanning en de Engelstalige loadmasters hakkelt nog wat, het is uiteindelijk pas de eerste dag van hun samenwerking. Gelukkig hangen we snel in de hijsbanden. Meter voor meter komen we uit het water. Vakkundig en met uiterste voorzichtigheid worden we achterwaarts gehesen en met een subtiel uitgevoerde draai vooruit, langs de voet van de kraan aan dekgezet. Het is inmiddels donker, de avond is gevallen. Als we onze stagen weer hebben vastgezet verlaten we het vrachtschip.

De dagen daarna worden ook de overige 8 jachten geladen. Pas de 26e aan het eind van de dag kan de door Sevenstar ingehuurde BBC Belem vertrekken; onvoorziene omstandigheden vertraagden het verdere laadproces.

Ruim drie weken na ons vertrek uit Phuket vaart de BBC Belem, Marmaris, Turkije binnen. Er kan ontladen worden.

Het is net mikado, het spel met de stokjes die weggenomen moeten worden uit een lukraak gevallen stapel zonder de onderliggende stokjes te bewegen. Met de tong uit hun mond proberen loadmasters en bemanning de puzzel weer te ontwarren. Het dek staat vol met over elkaar heen stekende jachten. Met uiterste voorzichtigheid worden in de dagen na aankomst alle jachten, één voor één uit de moeilijk te ontwarren cluster van containers, jachten en transportbokken gehesen. Je hoopt dat het snel gaat; het tegendeel blijkt echter waar.

Net als we op de derde ontladingsdag aan boord komen steekt de wind op. Dit had onze dag moeten zijn! Het ontladen wordt stilgezet. Op het dek worden de vast gelaste jachtsteunen ondertussen losgebrand en gesneden. De wind blaast het stof en het ijzerslijpsel op. Onze laaggeplaatste boot krijgt de volle laag. Het lossnijden wordt meteen stil gezet; helaas is het al te laat. We vegen het maximale weg, maar steeds opnieuw daalt de stofwolk weer op ons neer. Als de volgende dag wij uiteindelijk echt het water ingaan ligt het hele dek en gangboord vol met duizenden roestspikkels. Wij krijgen ze niet meer eraf.

Met uiterste precisie worden ook wij op de spiegelgladde Middellandse Zee te water gelaten; voor vier uur maar, dan gaan we de Turkse wal weer op voor onderhoud.

De Rode Zee; Meer Foto's


Zie ook het Zeelog voor de eerste impressies en posities die we tijdens de reis al met de HF-zender op de site hebben gezet.

 

 

Op deze pagina rust auteursrecht; gebruik van delen alleen na toestemming van de auteur.