Rhythm of Life onderweg

2008200920102011

Rondreis NZNieuw CaledoniePNGIndonesieMaleisiŽ

Op weg naar ....... Papua Nieuw Guinea (PNG)

Het blijft lastig, binnen drie dagen vertrekken. Een afwijking van de regelgeving -de dag na Hemelvaart zijn alle kantoren gesloten en is uitklaren dus niet mogelijk- biedt ons ineens de mogelijkheid wat meer dagen legaal door de lagunes op weg te gaan en pas in het weekend echt te vertrekken. We benutten de dagtochten om te zien of alles nu wel naar wens werkt en weer vertrouwen te krijgen in de verschillende onderdelen van de boot. Zondagochtend is het zover en gaat het anker definitief uit de grond. 

De wind is variabel. We slingeren goed in en pakken ons gewone "oceaanritme" weer op; zelfs de vissen bijten weer. We vangen meteen een forse dorade; voor dagen verse vis.  

We treffen het prima tijdens de oversteek. Dagelijks zon en een stabiele zuidoost passaat brengen ons in 10 dagen bij Papua Nieuw Guinea. Duidelijk anders dan de voorgaande oversteken toen we naar Nieuw Zeeland en Nieuw Caledonie voeren. Net de laatste nacht -we minderen al vaart om niet in de nacht aan te komen- hebben we nog een wind versnellingszone te doorkruisen. Ineens hebben we 40 knoop wind en veranderd de zee in een wasmachine. Gelukkig zijn we er na een zes uur er al weer door en vlakt de oceaan af. Als we een paar uur later bij de rifdoorgang aankomen moet de motor bij; de wind is weggevallen.

Helaas zijn we ondanks de eerdere toezegging niet welkom in de haven. Volledig op ons zelf moeten we buiten de marina voor anker; geen veilig idee.  

We weten niet wat we mogen verwachten van de autoriteiten in Port Moresby. De laatste dag zijn onze verse voorraden in elk geval volledig op. Hebben we niets meer af te geven.  Het havenkantoor zegt toe dat de autoriteiten meteen na onze aankomst rond de lunch langs zullen komen; tenminste dat denken we. Ze maken weinig haast. Hoewel wordt toegezegd dat ze rond lunchtijd komen -wij gaan rond 10 in de ochtend voor anker- zijn ze aan het eind van de middag nog niet geweest. Met een knorrend gevoel in de maag werpen we ons voor de warme maaltijd nog maar eens op de blikjes. Eigenlijk hadden we even aan de wal wat vers willen halen.

Pas de volgende dag aan het eind van de middag zijn we volledig ingeklaard; en de nodige "kina's" armer die we in broekzakken zien verdwijnen. Onze drang nu eindelijk na veertien dagen weer lekker vers te kunnen halen hebben we dan inmiddels anderhalve dag extra uitgesteld.

Net als we na onze aankomst willen ankeren, ontdekken we dat we het roer niet meer ontkoppeld krijgen van de stuurautomaat; we kunnen twee koersen varen, of recht vooruit of recht achteruit. Snel werken we het anker er in. Waarschijnlijk stoort de solenoid die de ingaande en de uitgaande hydrauliek leiding moet kortsluiten als we de stuurautomaat ontkoppelen. We vervangen hem. Helaas blijft dit euvel ons de weken daarna steeds opnieuw achtervolgen.

Eigenlijk willen we vanuit Moresby een of meer trips over land naar andere delen van Papua Nieuw Guinea maken. Nu we niet in de veilige haven terecht kunnen komt dit op losse schroeven te staan. Port Moresby geldt, zeker bij avond/nacht en buiten het haven terrein, als onveilig; zeker nu, in de aanloop van de verkiezingen.

Het is moordend heet overdag. Als er nauwelijks wind staat klimt het kwik al snel in de ochtend tot boven de 40 graden onder de bimini. Werkzaamheden zoals diesel overschenken en het herstellen van onze buitentafel - tijdens het zeilen hadden we ineens een van de tafelbladen in de hand- doen we een uurtje achter elkaar, voor negenen of na vieren. Voor de vervanging van de solenoid in de hydrauliekcylinder hebben we drie dagen nodig; een uurtje elke dag is net lekker. Daarna ben je zo uitgezweet en misselijk dat alleen een douche nog helpt.

De eerste indruk die we krijgen als we voor ons visum op het vliegveld zijn, is er een van "Afrika"; Kenia, Senegal en Gambia. Overal lopende mensen, overvolle busjes en vrachtwagens met banken en lange rijen mensen bij de bushaltes. Op weg naar het vliegveld veel straatverkoop, elke wijk met zijn lokale marktkraampjes; een paraplu, een paar kistjes met planken, een koelbox wat lokale waar. Onderweg ook veel wijken met eenvoudige golfplaathuisjes dicht op elkaar, meestal op palen om al het ongedierte buiten te houden. Soms treffen we een betere buurt met huisjes met een stukje tuin, gras en wat bananenbomen gebouwd door de diverse firma's als huisvesting voor hun werknemers. We passeren het zakenhart met z'n hoge gebouwen van accountancy,software en banken, de wijk met al de overheidsgebouwen ambassades en consulaten en wat verlopen winkelcentra met supermarkten en lokale industrie. Knetterend tegenstrijdig zijn dan weer de grote autoshowrooms met glimmende suv's en zo. Het aantal auto's is de afgelopen 3 jaar gigantisch toegenomen net als de welvaart voor de happy few. Delfstoffen als olie, koper, goud en gas worden in sneltrein vaart in ontwikkeling genomen, kortom booming business. De kloof tussen arm en rijk wordt steeds groter.

Eindelijk kunnen we boodschappen doen. De keuze uit groente, fruit, vis en vlees is redelijk groot; natuurlijk ook weer rijen vol "spam", de corned beef blikjes die vanaf de Tweede Wereldoorlog in de hele Pacific en AziŽ zijn "gezaaid". De prijzen zijn stevig, zeker voor een derde wereld land, veel wordt geÔmporteerd en de lokaal verbouwde producten uit het binnenland worden alleen per vliegtuig en maar mondjesmaat per auto, er zijn nauwelijks wegen door het hooggebergte achter Port Moresby, naar de grote stad gebracht.

Bijzonder zijn de kauwende en fluimende mensen op bettelnoten. Je raakt er een beetje "prettig" van en krijgt er een vreselijk rode mond en tanden van. Bah, een vies gezicht en dan al die bloederig rode fluimen ieder keer op straat. 's Lands wijs, 's lands eer zullen we maar zeggen.  

De Yachtclub, koloniaal en statig; eigenlijk niet meer van deze tijd. Toch is het voor de expat "the place to be", door de week voor dameskransjes en zakenlunch. In het weekend zit het er vol; een echt familie fenomeen. De maaltijden zijn betaalbaar, we eten er een keertje. Het is nauwelijks voor te stellen. Een megahal, vol loomdraaiende ventilatoren, airconditioned en vol luxe zitjes; een echte expatontmoetingsplaats; een bar, een restaurant, terrassen rondom, een duikclub, een gym, alles voor de happy few.

We zijn de eerste buitenlandse bezoekers van het jaar. Een week geleden kwamen de fregatvogels; een teken volgens een van de leden die we spreken, dat het weer verandert. De eerste bezoekers dit jaar, voortgedreven door de zuidoost moesson. We worden gevolgd; mensen spreken ons aan, vinden ons "interessant".

We worden in het weekend al vroeg, voor zessen, gewekt door iets dat op een vlammende toespraak lijkt; eerst denken we een radio, als we wat beter luisteren lijkt het wel verkiezingsretoriek. We zijn gewaarschuwd. Het land is onrustig; de verkiezingen naderen. In de nog steeds jonge staat rommelt het. Een paar maanden geleden is er een staatsgreep verijdeld. Meer dan 800 stammen; meer dan 800 talen, onze chauffeur waarschuwde ons een paar dagen geleden voor de onrust. Er is veel verdeeldheid. Het land, een voormalig Engelse/Australische kolonie, zoekt nog z'n democratische vorm.. Een paar uur later lopen we ons kleine stukje naar de supermarkt. Als we het sportstadion passeren vindt er een verkiezingsbijeenkomst plaats; muziek, dans, spandoeken en vooral weer veel retoriek.

De rust achter het anker, en het gebrek aan andere enerverende activiteiten, geeft eindelijk de kans weer eens wat te schrijven. Dagelijks werk ik in de middag aan nieuwe verhalen; stof voor het volgende boek.

Na een paar dagen acclimatiseren wordt het tijd ons Indonesisch visum te gaan regelen. De gang naar de ambassade voor het aanvragen hiervan, geeft ons inzicht in het taxiverkeer in de hoofdstad. Met het economisch hoogtij in AustraliŽ en de economische opleving in Papua Nieuw Guinea is ook het taxiverkeer in Moresby enorm gegroeid; althans dat wordt ons verteld. De eerste ochtend, het verhaal beslaat drie ochtenden, staat de bestelde taxi al na tien minuten onderaan het statig bordes van de jachtclub. Eigenlijk bestelt er niemand hier ooit een taxi; de expat rijdt in een SUV; alleen buitenlanders nemen een taxi. Een gunstige prijs wordt afgesproken, enig nadeel de chauffeur spreekt zelfs geen pidgin.

Op de terugweg gaat het mis als na een half uur eindelijk een taxi is gevonden. Iemand van de Indonesische ambassade spreekt met hem- stoned uit het raam hangend steekt hij drie vingers op-  30 kina af (150% van de heenweg). Met ruime omwegen rijdt hij via het centrum flink om naar de jachtclub. We zien al geruime tijd aankomen dat het fout gaat en zijn dan ook niet verbaasd dat hij eenmaal op de bestemming meer wil hebben, 50 kina, 250%. Inmiddels zijn de deuren op slot en kunnen we er niet uit. In de auto opgesloten roepen we de securityman bij de ingang van de jachtclub aan en bellen ondertussen de mevrouw van de Indonesische ambassade  die voor ons de afspraak heeft gemaakt en geven de telefoon aan de chauffeur en de security; drukte op de weg, een oude toeristentruc. Als blijkt dat hij de deuren inmiddels weer open heeft gedaan stappen we uit, geven hem 30 kina en pakken onze telefoon mee en lopen het clubgebouw in. De man komt ons met z'n auto achterna maar mag het terrein niet op. Als we hem teneinde raad zien weg rijden stappen we ook weer naar buiten. Tijd voor wat boodschappen en vooral nieuw beltegoed; we moeten nog een keer met de taxi.

Het lijkt er de volgende dag op dat de taxichauffeurs tegen ons samenspannen. Je zou het bijna denken. Op weg naar de Indonesische ambassade om ons tweemaands visum op te halen, is de bestelde taxi er na bijna 2 uur nog niet. We stellen de rit nog maar een dag uit. Het kan ook beter; als we de dag erop weer een taxi bellen is ie er al na 50 minuten. Eindelijk kunnen we het visum ophalen; en tegen een ritprijs die nog schappelijk is ook.

Een van de dagen nemen we de taxi naar het Nationaal Museum; het vijfde in ons Polynesisch avontuur (na Hanga Roa, Apia, Wellington en Noumea). We worden er geroutineerd in. Het museum- na anderhalf uur vinden we het genoeg- is leuk; op sommige plaatsen wat oubollig en gedateerd, maar het is goed om dit beeld van de Melanesische (al die 999 talen en volken die elkaar niet verstaan) en Polynesische cultuur -het Muro Polynesisch is de meest gesproken taal in Nieuw Guinea, ca 1/6 van de bevolking,in de kuststreken met name spreekt het- te zien en te doorgronden. Natuurlijk ook weer de bekende houten beelden; totems en maskers. Daarnaast ook vitrines met kettingen en andere sierraden. Helaas is het maken van foto's ook hier verboden. We worden nauwlettend in de gaten gehouden door een surveillant.

Veel aandacht voor de grote volksverhuizing tijden de laatste grote ijstijd, zo 30.000-60.0000 jaar geleden toen de oceaan ca 150/200 mtr lager stond en grote delen van de zee rond MaleisiŽ, IndonesiŽ en Nieuw Guinea droog lagen. Je zou kunnen zeggen dat we in het museum het laatste hoofdstuk hebben aangetroffen van de Polynesische migratie; de plaat is compleet.

De generator is, zo liggend achter het anker, de belangrijkste energiebron voor ons; wind en zon brengen gewoon onvoldoende op voor al onze elektravretende processen. Met name de koelkast is een vreselijke slokop. Al een aantal weken valt op dat de opbrengst van de generator sterk teruggelopen is; toerental verhogen, luisteren naar het geluid van de dieselmotor (nadieselen/kleppen), niets levert wat op. Een mailcontact met de service technici van Mastervolt leidt snel tot het antwoord. Niet veel later is de defecte condensator vervangen en levert de generator weer gewoon 12A/50Hz.

Het lukt niet om een behoorlijk wifi netwerk aan boord te ontvangen; iedere middag gaat Christien naar de wal om onze mail op te halen, wereldkranten te downloaden en internetinformatie te verzamelen. Ondertussen werk ik verder aan de ruwe versie van mijn volgende boek; hier,terwijl we wachten voor we naar IndonesiŽ kunnen gaan, we zijn pas na 1 juli welkom, heb ik er genoeg tijd voor. 

In de aanloop van ons vertrek maakt Christien de boot bij de waterlijn schoon en werpt Diederique een blik op schroef, roer, en onderwaterschip; gaat natuurlijk net weer waaien als je aan zo iets begint. Er zit een vaste regelmaat in de dag. Doorgaans is het vrijwel windstil als we om 5.45/06.00 opstaan. Nauwelijks klaar met het ontbijt als de zon over de heuvels komt steekt ook de wind op. We proberen dan nog snel wat rondjes met de kano te maken voor de wind verder doorzet. De dag vult zich verder met de steeds meer aantrekkende moesson. Tegen de avond, goed voor de windgenerator, is de wind zo stevig dat de boot alle kanten op draait en rolt om dan ergens in de loop van de nacht zo rond een uur of 03.00 weer in te zakken. 

We willen op woensdag uit Port Moresby vertrekken; uiteindelijk wordt het met zwarte handen en nog trillend van boosheid de donderdag. Het lijkt bijna een gewoonte te worden, of is het ons lot? Het vertrek uit Port Moresby gaat weer niet van een leien dakje. Hoe we het de afgelopen vier jaar deden is niet helder, iets moeten we toch anders zijn gaan doen. Zeker is dat we merkbaar minder ontspannen varen; ons voortdurend bewust van onze kwetsbaarheid. Waren we naief of worden we nu past volwassen? De tijd zal het leren.  

Als we dinsdags voor het op woensdag geplande vertrek nog een wasje draaien op de generator blaast deze met een harde knal ineens de hele operatie af. De afspraak met de  autoriteiten die middag voor onze clearance kan worden afgezegd. Vijf uur later is de geŽxplodeerde uitlaatslang vervangen; de olietemperatuurschakelaar geruild; de impeller op de waterpomp verwisseld en de uiteindelijke oorzaak, een plastic zakje met een knoopje dat de koelwaterleiding afsluit, opgespoord.

Als we de volgende dag een nieuwe poging doen om uit te klaren kan het in eens niet meer; wel 's avonds, met bijbetaling en "onmiddelijk" vertrekken. 12 uur later lichten we het anker; inwendig nog steeds boos; op weg naar IndonesiŽ. 

 

Papua Nieuw Guinea; Meer Foto's


Zie ook het Zeelog voor de eerste impressies en posities die we tijdens de reis al met de HF-zender op de site hebben gezet.

 

 

Op deze pagina rust auteursrecht; gebruik van delen alleen na toestemming van de auteur.