Rhythm of Life onderweg

2008200920102011

Rondreis NZNieuw CaledoniePNGIndonesieMaleisiŽ

Op weg naar ....... winterrust in MaleisiŽ

Nog nooit hebben we zoveel schepen bij elkaar gezien, honderden, misschien wel duizenden. Het kaartprogramma heeft het zo druk met alle AIS berekeningen dat het regelmatig vast loopt en vergeet routes bij te werken. Voor het eerst dezer weken, bij de drukke vaart 's nachts noordwaarts door IndonesiŽ en zeker nu bij het doorkruisen van de Singaporese wateren, missen we een AIS-transponder; toch beter als je weet dat de anderen je ook echt zien. De drukte in de vaargeulen en havens, de snelheid van de schepen op de doorgaande route, de lengte -soms meer dan 300 meter- het is overweldigend. Die avond vallen we bekaf in slaap; nog nooit moesten we zo lang, zo intensief opletten. Dit is vele malen meer dan we ooit in de dertig jaar voor ons vertrek bij Europoort, op de Schelde, bij Ijmuiden, Dover, Calais, Brest, Le Havre of Hamburg hebben meegemaakt.  

De grenzen van Singapore worden streng bewaakt; aan de zeezijde wordt druk door de kustwacht en de marine/vliegtuigen gepatrouilleerd, aan de landzijde staat rond het hele eiland een groot hek, aangevuld met helicopters en mijnen komt er geen smokkelaar of illegaal door heen. Puteri Harbour, aan de andere kant van de rivier, ligt maar een paar honderd meter van de grens. Dagelijks verrassen explosies en mitrailleur salvo's ons bij het werk; kennelijk liggen we precies tegenover de oefenbaan.  

Zo'n eerste dag in een nieuw land, zeker als je al in je "winterhaven" ligt, is een dag van een heleboel kleine klusjes en vooral van de grote papierwinkel. Christien is er een groot deel van de ochtend mee zoet. In de middag moeten we langs bij Immigratie, voor ons paspoort wordt gestempeld worden eerst onze vingerafdrukken vastgelegd.

De weg naar de kantoren van Immigratie, zo'n 10-15 kilometer van onze haven is fascinerend. Na maanden IndonesiŽ en Papua Nieuw Guinea is het op z'n zachts gezegd verrassend ineens door een land te rijden met 6 baans snelwegen, grote industrieterreinen, torenflats, moderne kantoren en dergelijke. De economische "boom" druipt er gewoon vanaf. De weg ernaar toe leidt langs grote bedrijfsparken met de meest fantastische kantoren, resorts, pretparken zoals "LEGOLAND", hotels en enorme uitbreidingen. 

Die enorme uitbreidingen hebben wel een nadeel; net als we een internet verbinding hebben trekt iemand in de bouw ergens in de buurt de internetkabel stuk. Moeten we toch weer communiceren met de radio.

We hebben veel last van muggen. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen zoemen ze 's nachts nog rond. Op een nacht, in de schemer probeer ik me nog een keer met DEET in te smeren, gaat er wat fout. De nacht ervoor heb ik, kennelijk helderder, eerst gezocht naar het sproeigaatje in de spray, deze nacht heb ik dat over het hoofd gezien; ik zit er 180 graden naast, in plaats van op mijn hand te sprayen spuit ik het in mijn oog. Na een halfuur spoelen, Christiens bijdrage, kan ik weer een beetje zien; geen mug.

Net als we de tel kwijt zijn -is het nu de 20e dag met regen in bijna drie weken of pas de 15e in meer dan twee weken?- begint een overmatig zonnige periode; het is warm, verschrikkelijk warm met 41 graden onder de bimini, we komen nauwelijks meer aan het werk. Hebben we toch weer wat te klagen. We slapen met alle ramen open, ventilators op hoogste snelheid. Dat wordt wat over 5 maanden als we de boot willen schilderen, roer/zwaardcylinders onderhouden en de rolinstallatie gaan herstellen; we denken nog eens goed na of we dat, als het nog vijf graden warmer en vochtiger is, werkelijk wel zullen kunnen doen.

Het is een bekend patroon van ons in de "overwinter" haven, we schrobben, ruimen op, verzamelen, meten en maken boodschappenlijstjes, zoeken op internet, regelen en organiseren verf, reserve onderdelen voor de kluiverroller, koelunit etc.

Tussen de bedrijven plegen we onderhoud; de lieren krijgen weer een beurt, net als het rvs, de bb motor en de generator, ook de boegschroef werkt weer! We kunnen zelfs al klussen van de lijst afvoeren, het touwwerk in de mast en aan dek is inmiddels met al die regen wel schoongespoeld.

MaleisiŽ heeft een lang weekend, de hele dag worden we gefotografeerd en bekeken. Puteri Harbour is, net als de vele andere projecten die uit de grond worden gestampt een bezienswaardigheid; Independence Day (31/8) levert de Maleisiers een echt lang weekend. Menig toerist, bruidspaar of bezoeker wordt op de foto gezet. Tot ver in de avond flitst het; het verrast ons na al dat onweer, flitsen zonder gerommel.

Als we wakker worden een van de nachten, ritselt een rat/muis buiten in de kuip aan plastic zakjes, even later loopt ie over het toegangsluik; kennelijk is hij en/of zijn collega's vannacht nog niet genoeg afgeschrikt. De avond ervoor wordt Christien opgeschikt door een muis/rat die voor de magnetron langs spurt. Een uur later,we zetten meteen drie muizen vallen, klapt een van de vallen dicht en ligt de rat/muis er verdoofd naast. Ferm werp ik hem aan zijn staart buiten boord; klaar om te verzuipen, helaas hij zwemt meteen snel als een rat weer weg.

We passen de slaapstrategie aan. In plaats van alle luiken open te laten, doen we ze allemaal dicht. Het wordt een broeikas. Met bijna alle ventilatoren aan is het net uit te houden. Her en der staat rattengif, hebben we standaard aan boord, en muizevallen.

Nauwelijks op zondag ontwaakt, blijken we ineens in een roze aangekleden haven te liggen; op de achtergrond speelt Indiase muziek. Als we ons op het terras op de kade vertonen blijkt het ruw houten podium van een dag eerder aangekleed en voorzien roze lakens,van vreemde gekronkelde bogen; een bank/ligbed en duizenden bloemen. Elders op de kade staan tientallen tafels gedekt met stoelen, mooi ingepakt, goed voor 250 personen, misschien wel meer. Zelfs de loopbrug en het golfkarretje van de haven zijn rose ingepakt en gedrapeerd. Een professioneel ogende ploeg met camera's en videogedoe, zeker 5 man, neemt alles op. We zijn in de vroege ochtend getuige van een Indiaas/Hindoestaanse bruiloft; we worden meteen uitgenodigd. Uren lang manoeuvreert Christien al fotograferend tussen de gasten door. De muziek, de dansen, de kleding, de rituelen; het is een belevenis.

 

 

 

 

 

 

 

Een van de klussen die nog op de lijst staan is het opzuigen van het vuil onderin de dieseltanks; de oorzaak van onze verstopte filters in Noumea en de generatorproblemen in Medanabay. Een eerste poging de dieselrommel uit de tanks te zuigen levert een hoop gruis en een hele fles diesel van dubieuze kwaliteit. We zetten de rotzooi even apart en gooien de heldere diesel terug.

We zijn onze muisrat ondanks alle pogingen na een aantal dagen nog steeds niet kwijt. Als ik op een dag wat trechters wil opruimen in de bak met "olie"spullen kijken twee kraaloogjes me aan. Eenmaal de bak leeg gehaald blijkt de muisrat zich te hebben verstopt, voor een gat gevangen zeg maar. Zijn kop steekt voor uit een jerrycantuitje; z'n staart zwiept aan de achterzijde angstig heen en weer. Hij kan niet meer voor of achteruit. Boven water schudt ik hem uit de tuit; na een tuimeling zwemt ie weg; dus toch een rat? of kunnen alle muisachtigen zwemmen. Als de muizen ons weer een nacht, dansend op tafel, uit de slaap houden schakelen we over op een hogere versnelling, twee extra vallen worden gezet, op alle lijnen naar de wal worden open flessen gezet als "ratten bottleneck".

De rat, of zijn het er meer? blijft ons bezig houden. Pas als we hem voor de derde keer vangen, in een rattenval ditmaal, blijft ie verder weg. De havenboys laten hem op ons verzoek ver van de haven weer los of misschien hebben ze er wel bbqvlees van gemaakt?; niet erg waarschijnlijk, een rat is "haram", niet-halal. We nemen geen enkele risico, elke avond, ook na de succesvolle laatste vangst, plaatsen we gif, kooien en vallen; iedere avond, nog 14 dagen lang voor we naar Nederland vertrekken, slapen we met alle dekluiken en zijramen dicht.

De vroege ochtend uren, evenals de laatste uren van de middag, lenen zich het best voor de eindeloze reeks orden-, opruim-, service-, herstel- en onderhoudswerkzaamheden, daartussen in is het gewoon te warm. Zo slaagt Christien er in alle kasten op te ruimen en schoon te maken en zo bijna 120 kilo bagage te verzamelen die vrijwel helemaal in Nederland kan blijven. Af en toe kunnen we met een taxibusje van de haven naar de markt of de grote shoppingmall; een nadeel zo midden in een groot en nog leeg ontwikkelingsgebied, markt en winkels liggen op grote afstand. Uiteindelijk is als we de taxi naar het vliegveld nemen vrijwel de volledige klussenlijst "voor vertrek naar Nederland" afgevinkt.

Straks, als we na vier maanden weer aan boord komen resten nog slechts de klussen waarvoor we materiaal uit Nederland mee moeten nemen; de kluiver/genuarol installatie, de koelkast electronica, de 12 volts hoofdschakelaar, de navtex antenne en zo nog wat zaken.

Half september is het zover en laten we de boot eenzaam, voor vier maanden, achter in de haven en vliegen wij terug naar Nederland. Nauwelijks in Nederland verliest het zomerweer aan glans en breekt de herfst aan. Een grotere overgang is nauwelijks denkbaar, we vertrekken met 35 graden en een luchtvochtigheid van 90%, als we voet aan land zetten op Schiphol, 15 uur later, haalt de temperatuur maar nauwelijks de helft. Een stevige verkoudheid ligt na al die hitte en aircokoeling al vlug op de loer. Pas vier maanden zijn we weer terug in MaleisiŽ.

MaleisiŽ; Meer Foto's


Zie ook het Zeelog voor de eerste impressies en posities die we tijdens de reis al met de HF-zender op de site hebben gezet.

 

 

Op deze pagina rust auteursrecht; gebruik van delen alleen na toestemming van de auteur.