Rhythm of Life op weg

200820092010

Juan FernadezPaaseilandPitcairnGambierAustralsSociety eil.

Cook IslSamoaTongaFijiNieuw Zeeland

De oceaan op...naar Nieuw-Zeeland

Na dagen van voorbereiding lichten we het anker. De eerste uren hebben we nodig om binnen het rif naar de rif doorgang te varen. Eenmaal op de oceaan kunnen we zeilen; schuin weg van de koerslijn, strak aan de wind. De oceaan is rustig. De dagen daarna zal de lichte wind meer met ons mee draaien zodat we onze rechtstreekse koerslijn kunnen aanhouden.

Helaas wijzigen de oorspronkelijk gunstige windverwachtingen al vrij snel. Een week verder op, vlak boven Nieuw-Zeeland ontwikkeld zich een stormfront. Reden er alles aan te doen voor die tijd aan te komen.

Als we de eerste twee honderd mijl achter ons hebben, laat ineens de stuurautomaat het afweten. Terwijl Christien met de hand verder stuurt duikt Diederique in de bergruimte en probeert allerlei denkbare mogelijkheden uit. Zelfs de koolborstels van de elektromotor die de hydrauliekpomp aandrijft worden gewisseld. Helaas niets helpt, de stuurautomaat zelf blijkt niet zomaar te repareren (althans midden op de oceaan).

Met tape en elastiek maken we een lichte "helmstok"stuurautomaat die we nog aan boord hebben vast aan de windvaan van de zelfstuur windvaan. De gedachte, niet van ons zelf overigens, is dat de aansturing van het winddeel, de pendulum in het water stuurt, die op zijn beurt, met behulp van de kracht van de waterstroom, met een stelsel van lijnen en blokken ons stuurwiel laat draaien. Een ingewikkeld verhaal, maar ja zo zit het nu eenmaal.

Eigenlijk is deze oplossing een variant om stroom te sparen bij windstilte (de automaat gebruik nauwelijks wat en de windvaan doet toch niets) of eventueel bij licht weer als "thuiskomertje"; maar een thuiskomertje van 10 dagen, door weer en wind, is misschien wel iets teveel optimisme. Het belangrijkste nadeel van deze oplossing; er moet behoorlijk geminderd worden in de zeilvoering wil de balans in de boot niet verstoort worden.

Dagen ploeteren we zo door windstiltes, al dan niet met grauwe miezer regen en zones met gigantische onweer complexen, samen met de nodige regen en 45 knoop wind in buien. Niet goed voor de balans. Voortdurend moet er bijgesteld worden aan zeilen en stuurautomaat. Terwijl we zuidwaarts gaan zakt de zeewatertemperatuur met graden per dag. Na 4 dagen al zijn van de aangename 25 graden in Fiji gezakt naar net aan 17 graden. Samen met de depressies en de regelmatige regen en bewolking zorgt dit er voor dat we al snel in lange broeken, shirts en fleecejacks lopen.

Het is nog maar nauwelijks licht als op de een-na-laatste dag van onze oversteek ook de "kleine" automaat er mee ophoudt. Er zit niets anders op, de zelfstuurwindvaan is met de aankomende 25-35 knoop achterlijke wind ook geen oplossing, dan met de hand verder te sturen. 36 uur lang sturen we om en om een half uur terwijl om ons heen de storm over ons heen kruipt en boven ons blijft steken.

Als toetje ontwikkelt zich langs de Nieuw-Zeelandse kust nog een extra windveld en blijkt de baai van Whangarei door de ligging achter steile hoge heuvels geplaagd te worden door valwinden tot boven de 50 knoop. Even wanen we ons weer terug in PatagoniŽ. Met moeite ploegen we ons door het water op de motor, af en toe gepakt door zeer zware windvlagen. Samengevat, de oversteek was zwaar en weinig prettig.

Behoorlijk "op" meren we af in Marsden Cove voor de douane formaliteiten. We hebben geluk, terwijl de motor nog maar op een laag toerental kan draaien worden we netjes kalm tegen de douane steiger gezet. We zijn er even klaar mee, de komende dagen gaan we eerst maar eens lekker slapen, Whangarei verkennen en de boot goed opruimen.

De volgende dag, de zon schijnt inmiddels uitbundig, varen we de laatste 10 mijl naar Whangarei. De wereld ziet er anders uit. In plaats van een grote grijze wolk treffen we een uitbundig groen, oogverblindend schoon, "westers" land, alsof we in een mix van Noord-West Europese landen zijn aangekomen. Een wereld van grote supermarkten, groene parken, speelplaatsen en afvalscheidings"eilanden". Na maanden "tropen" moeten we duidelijk wennen. Geen weldadige temperaturen -10 graden in de nacht is bepaald fris-, geen oneindige hoeveelheden mango's, ananas, zoete bananen en papayas.

Zoals je een nieuw huis betrekt in een nieuwe wijk, zo gaan we de eerste dagen op verkenningstocht in onze "nieuwe" tijdelijke leefomgeving, de supermarkt, het centrum, de bouwmarkt, de verschillende leveranciers, alles wordt in kaart gebracht en verkend. Al snel hebben we afspraken over het nalopen van de zeilen, de reparatie van de stuurautomaat, het droogzetten van de boot en talloze andere zaken.

Nieuw Zeeland is in de ban van het RWC, Rugby World Cup, toernooi, het grootste sporttoernooi, met de meeste buitenlandse bezoekers ooit georganiseerd in Nieuw Zeeland. Alles kleurt All Black, de kleuren van het nationale rugbyteam. Tijdens de wedstrijden is het stil op straat, pubs puilen uit. 

De laatste dagen voor we naar Nederland vliegen zetten we de boot droog op de kant. Stevig en stabiel op het droge wacht ze tot wij teruggekeerd zijn uit Europa en onze rondreis -kamperend- door Nieuw-Zeeland achter de rug hebben.

 


Zie ook het Zeelog voor de eerste impressies en posities die we tijdens de reis al met de HF-zender op de site hebben gezet.

Op deze pagina rust auteursrecht; gebruik van delen alleen na toestemming van de auteur.