Rhythm of Life op weg

200820092010

Juan FernadezPaaseilandPitcairnGambierAustralsSociety eil.

Cook IslSamoaTongaFijiNieuw Zeeland

De oceaan op...naar Juan Fernandez

Half december zijn we weer terug aan boord. 5 weken trekken we rond door Chili, Bolivia en Peru. Nauwelijks aan boord kunnen we meteen aan het werk. Niet alle systemen zijn na de 5 maanden "winterrust" volledig vrij van storingen. Na een paar dagen zijn de meeste problemen al weer opgelost; kunnen de zeilen naar buiten en kan de voorbereiding voor onze tocht over de Pacific beginnen. We hebben geluk. Tijdens onze afwezigheid hebben we de boot goed geventileerd. Het resultaat is prima. In tegenstelling tot onze vrees is er van schimmel geen spoor.

Na 4 weken arbeid en feestdagen liggen er nog een paar klusjes; verse voorraden en een hellingbeurt. We maken afspraken met de Club Nautico Reloncavi. Helaas blijkt als we aankomen de kraan ons alleen te kunnen hijsen als we en/of de voorstag en of de achterstagen weghalen. We vertrouwen het niet en zien af van de hellingbeurt aldaar. Op naar Valdivia daarom. Nauwelijks twee dagen later hebben we een Zarpe en een mandje verse boodschappen. We vertrekken naar Valdivia.

 

 

 

 

Het is een feest om van Puerto Montt naar de Golfo Ancud en Canal Chacao, de noordpunt van Chiloe te varen. Na de ervaring met de regen en de straffe noordenwind in de winter, is het beslist prettig nu eens met een lekker windje in de zon in een T-shirt te kunnen zeilen. Er is nog een verschil; vreemd genoeg verzeilen we in 24 uur tijd twee keer in de staalkabels waarmee de schaaldierkwekerijen verankerd zijn op hun plek. In de hele tocht door de Chronos Archipel en langs Chiloe nooit gebeurd; nu dus twee keer raak. Gelukkig kunnen we onszelf beide keren met een klein zeiltje en een opgetrokken roer/zwaard weer vrij varen.

De windverwachting voor de tocht naar Valdivia is matig; een beperkte wind die na een aantal uren volledig weg zal vallen. We treffen het echter. Al snel na vertrek vanuit Puerto Ingles staat er een stevige achterlijke wind met uitschieters naar 35 knoop. Vele malen meer dan de voorspelling. In de avond en nacht remmen we zelfs krachtig af om niet in het donker al de Rio Valdivia aan te lopen. Zelfs met weggerolde kotter en kluiver en met een tweede rif in het grootzeil lopen we nog altijd 9 knoop. Aan het eind van de nacht valt de wind weg. Tegen het ochtendgloren varen we op de motor de Rio Valdivia op.

De volgende dag al staan we op de wal bij Alwoplast; nauwelijks 36 uur later liggen we we weer in het water. De nieuwe schroef past perfect; de verse anodes zitten er zo op en in de warme zomerzon droogt de antifouling snel. Het is warm, temperaturen rond de 25-30 graden. We zijn het niet meer gewend en verbranden snel.  

Een aantal dagen later vertrekken we zodra er zich een gunstig weergat voordoet de oceaan op richting de Juan Fernadez Archipel; een tocht van een dag of 4.

De 26e lopen we vroeg in de ochtend Robinson Crusoe, Juan Fernandez Archipel aan. We gaan voor anker in Cumberlandbay bij de enige bewoonde plaats San Juan Bautista. 72 uur hebben we gezeild vanaf Valdivia; 35-40 knoop wind in de rug met een rollerige, schuimende oceaan als gevolg. De baai wordt geplaagd door valwinden en binnenlopende deining. Geen moment van rust, voortdurend worden we heen en weer geschud.

Ooit strandde de zeeman Alexander Selkirk, naar wie overigens het tweede eiland van de Archipel is vernoemd, op het hoofdeiland van de Archipel. Daniel Defoe beschreef de waargebeurde avonturen van Selkirk in zijn boek " The life and strange surprizing adventures of Robinson Crusoe af York, mariner; who lived eight and twenty  years all alone in an unhabited island on the coast of America, near the mouth of the river Oroonoque, having cast on shore by shipwreck, wherein all the men perished but himself whit an account how he was last as strangely deliver'd by pirates" (1719). Ons eerste doel is Robinson Crusoe, Selkirks eiland gedurende zijn vierjarig verblijf.
 

Het is bijna niet voor te stellen. Nauwelijks elf maanden geleden veegde een tsunami de onderste 50 meter van het eiland, tot honderden meters landinwaarts, compleet kaal en leeg. Nu, terwijl we rondlopen zijn de sporen nog goed te zien. Kale betonnen platen waar ooit huizen hebben gestaan. Het grootste gedeelte van het puin is al weggewerkt. Toch zie je nog steeds de bergen met afval die aan de kant zijn geschoven. Er is veel herbouwd; soms met noodcontainers, soms met nieuwe houten huizen. Met taaie vasthoudendheid is het werk opgepakt. Nu elf maanden later mag het resultaat er zijn. Alleen het dorpsplein; ooit het centrum van de plaats waar de huizen zij aan zij uit keken over de baai, is nog leeg. Slechts de bodemplaten getuigen van de oude situatie. Een nieuw stadspark; waar de plaats ooit uitkeek over de baai, moet de leegte markeren

 

Een van de belangrijkste waarden van Juan Fernandez, een Werelderfgoed, is de adembenemende natuur. Door de ge´soleerde ligging ten opzichte van het vaste land en de grote verscheidenheid aan klimaten en klimaatzones kent het eiland een unieke flora en fauna. Van de 423 plantensoorten zijn er 132 specifiek voor de Juan Fernandez Archipel en komen nergens verder in Chili of de rest van de wereld voor. Op de archipel komen 58 vogelsoorten voor, ook hiervan zijn er weer een aantal, zeven waar onder de Juan Fernandez FireCrown, een kolibri, die alleen op Juan Fernandez voorkomt. Alleen de zoogdieren op het eiland, die zijn bijna allemaal meegenomen van het vaste land of zelfs meegelift uit de Oude Wereld (Konijn). De enige uitzondering is de Juan Fernadez Mantel Rob. Een mantelzeeleeuw die, na bijna uitgestorven te zijn geweest, nu weer als herboren en in een groot aantal, alleen op Juan Fernandez voorkomt.

Het belangrijkste middel van bestaan voor de 500-600 inwoners van de archipel is de vangst van de Juan Fernadez Lobster, wederom een endemische soort. Een grote kreeft die gretig aftrek vindt op de vismarkten en in de restaurants op het vaste land.

We maken een aantal wandelingen in het National Parc Juan Fernandez. Mooie hoge eucalyptus en naald bomen en een gevarieerde ondergroei. Het zuidwesten van het eiland kent een droge bijna woestijn/hooggebergte vegetatie waarin bijna niets groeit. Alleen de noordkant van het eiland is begroeid. Ooit volledig begroeid met regenwoud hebben ontbossing en vervanging van de bossen door Sandelhout (handel met China 19e eeuw)en daarna wederom ontbossing gemaakt dat er nog maar een paar stukken echt oorspronkelijk regenwoud zijn overgebleven. Het Chileense Ministerie voor Bosbeheer heeft om erosie te voorkomen op grote schaal herbebost waardoor er nu, op de vochtige noordzijde, weer een ruime hoeveelheid bos groeit in de verschillende klimaatzones.

Behalve veel soorten bomen en struiken stuiten we ook op 2 kolibri's tegen. Of het "de" kolibri's zijn is nog even niet duidelijk. De klim en afdaling is behoorlijk stijl en we merken dat we al weer veel van onze in Bolivia en Peru opgebouwde conditie kwijt zijn. Een uur boven het dorp ligt een vallei met oorspronkelijk oerbos/struikgewas. We hebben geluk op een van de wandelingen. Midden tussen de hoge thuya's en de 2-meter hoge "rabarber" spotten we de Juan Fernadez Firecrown. Deze zwaar beschermde, alleen op Juan Fernadez voorkomende kolibri/hummingbird is nauwelijks groter is dan een uit de kluiten gewassen hommel.

Vlak boven waar ooit het dorpsplein van San Juan Bautista lag, de enige plaats op Robinson Crusoe, - enkele tientallen meters boven zee niveau- zijn een zevental grotten in de rotsen uitgehouwen. Ooit in 1814 de schuilplaats van de 42 patriotische vrijheidsstrijders die, verbannen na de verloren slag tegen de pro Spaanse Royalisten, een aantal jaren op Robinson Crusoe moesten doorbrengen.

Ze waren niet de eerste. Al in 1704 zette Alexander Selkirk, een Schotse zeeman voet aan wal op Robinson Crusoe. Hoewel het verhaal anders wil leed hij niet echt schipbreuk. Zijn vier jaar en vier maanden ongewenst verblijf op het eiland ving feitelijk aan met een, na een ruzie met z'n kapitein, zelf verkozen eenzame opsluiting. Nauwelijks op het strand achter gelaten met z'n bijbel en wat wrakhout kreeg hij al spijt; op zijn noodkreet en spijt werd echter niet meer gereageerd. Zijn later gepubliceerd dagboek van zijn avonturen op het eiland vormde de basis voor de door Daniel Defoe zo levens echt beschreven avonturen van Robinson Crusoe. Met slechts een handvol verwilderde geiten als gezelschap leefde Selkirk van alles wat hij zo aantrof op het eiland. Dagelijks liep hij naar zijn uitkijkpunt -Mirador Selkirk- van waar hij de oceaan afspeurde op zoek naar schepen die hem zouden kunnen redden. Langs het pad naar zijn uitkijkpunt staan duizenden bramen. Ze zijn bijna rijp.

Ook nadat zich voor het eerst bewoners vestigden op het eiland bleef het een toevluchtsoord voor vluchtelingen en politieke gevangenen. Aan het begin van de eerste wereld oorlog ontwaarde de Engelse vloot in de Pacific het Duitse marineschip de Dresden; los gekomen van het Duitse vloot eskader onder leiding van Von Spee, dat korte tijd, op weg naar de ondergang bij de Falklands, schuilde bij Paaseiland. Met de Dresden werd korte metten gemaakt. In de baai voor Juan Bautista liggen de resten op 70 meter diep weg te roesten. Er was maar een overlevende, Hugo Weber, 12 jaar leefde hij als een kluizenaar in de bossen van Robinson Crusoe voor hij te voorschijn kwam.

Eenzame eilanden oefenen aantrekkingskracht uit op heersers en regimes voor het langdurig opbergen van politiek gevangenen. Robinson Crusoe kan zich op dit punt beslist meten met Elba, St Helena, Alcatraz en Duivelseiland. Tot kort voor het vallen van het regime Pinochet werden op Robinson Crusoe op grote schaal politiek gevangenen opgeborgen. Een ding voorkomt die verse instroom wel;inteelt.

Op een van de dagen ligt er als we opstaan ineens een groot cruiseschip in de baai. Met de reddingssloepen worden 800 toeristen afgezet op de pier van Juan Fernandez. Ze hebben 3 uur de tijd om het eiland te bezichtigen, dan keert de rust terug op het eiland. Het cruiseschip vertrekt naar Paaseiland. Een dag of 4-5 varen.

De 31e lichten we het anker en vertrekken naar Paaseiland; Rapa Nui. Het heeft wel wat voeten in de aarde om weg te komen. De ankerketting heeft zich in de achterliggende dagen om een of meer dingen onderwater (stukken huis, squads, gezonken boten) vast gezet. Gelukkig krijgen we met flink gas en rondjes draaien de ketting los en kunnen we hem binnen halen.

  

Juan Fernadez ; Meer Foto's
Zie ook het Zeelog voor de eerste impressies en posities die we tijdens de reis al met de HF-zender op de site hebben gezet.

Op deze pagina rust auteursrecht; gebruik van delen alleen na toestemming van de auteur.