br> 

Home

Boot

Bemanning

Reisverslag

Reisplan

Voorbereiding

Links

Contact

     
 

 

Rondje Biskaye 2007

VertrekBretagneNoord SpanjeWest SpanjeBiskayeHuiswaards

Biskaye; juli/augustus 2007

Costa Verde
We zeilen langs de Spaanse Noordkust verder in Oostelijke richting. Geleidelijk verlaten we Galicie en komen in Asturie. In de loop van de dagen trekken we langs de Costa Verde, de "Groene Kust" en genieten van de glooiende hellingen, de lieflijke dorpjes en de kleurrijke vergezichten. Hoe de kust aan z'n naam komt is wel duidelijk in de sterk overheersende groentinten. Helaas ontdekken we ook dat de groene kleur niet alleen op de warme zonneschijn berust maar ook op bakken met regen.

Na Cedeira trekken we verder langs de Noordelijke Rias en komen we in Vivero. Na Vivero plannen we een tocht naar een heel klein haventje 40 mijl verderop met het duidelijke plan om voor de wind in het zonnetje verder oostwaards te gaan. Helaas draait in de loop van de dag de wind naar het zuidoosten ipv zuidwesten en stroomt gedurende de dag steeds nadrukkelijker de hemel leeg op ons. Vijf mijl verwijderd van het haventje waar je op twee ankers moet liggen, belanden we weer in een knetterend onweer. Het lijkt ons geen goed plan om in dat onweer dat hele gedoe in dat kleine haventje aan te gaan. We zetten koers naar Ribadeo dat we al kennen van 5 weken geleden. Ook toen hebben we er een enorme portie regen en onweer gehad. En nu? Precies. We hebben weer een gigantische berg hagel, regen en onweer; ook nu stroomt het riool weer over. Later horen we dat het er al 3 dagen stevig regent.

De volgende dag trekken we met stralend weer weer verder en belanden in Luarca. Vijf visitorsboeien liggen in de voorhaven om de bezoekende jachten buiten de vaarroute van de vissers te houden. Maximaal vijf boten kunnen hier een plek vinden. Het aanleggen heeft in dit onrustige water wat voeten in de aarde maar als we na een uur als een spin in het web liggen, tussen twee van de boeitjes achter ons en met twee lijnen naar de wal voor ons, liggen we als een huis. De volgende stop is Cudillero. Een vissershaven die volledig volgelegd is met boeitjes waar vissersboten aan liggen. Tussen de boeitjes proberen we voor anker te gaan. Midden in de nacht blijken we zo gedraaid te zijn dat we een motorbootje aan een van de boeitjes bedreigen. De ankerketting wat inkorten levert weer voor een paar uur rust op. De volgende dag het achteranker er maar bij gestoken om de zwaaicircel wat te verkleinen. Bij het vertrek een dag later blijken de ankers zodanig vast te zitten (achter kabels of kettingen, of klem tussen de rotsen op de bodem) dat het anderhalf uur kost voor we weg kunnen. De truc: Een tweede lijn verzwaard met "kettinglus" om de ankerlijn of ketting naar  beneden laten zakken tot over de schacht van het anker en deze lijn dan onder een andere hoek strak om hoog halen en om zo het anker er wel, op z'n kop, uit te kunnen lichten.

Onze tocht langs de Noord Spaanse ankerbaaitjes eindigt in Gijon. We liggen er een paar dagen in verband met de verwachtte harde wind (tot 30 knoop) waardoor verder zeilen even niet aan de orde is. De wind zal ook een hoge deining gaan opleveren waardoor ook verder opgelegen kleine baaitjes of riviertjes niet meer toegankelijk zijn of na de storm de eerste dag(en) nog niet verlaten kunnen worden in verband met de grondzeeŽn. Kortom, helaas, reden genoeg om in Gijon te blijven hangen. We beginnen ons alvast maar wat te oriŽnteren op onze retouroversteek over de Golf van Biskaje en de bijbehorende weersituatie.  

 

Oversteek
De wind pakt begin van de week in Gijon stevig uit. Nadat de wind is afgenomen en ook de deining weer wat lager wordt gaan we onze terugtocht naar Bretagne plannen. Het blijft lastig om een goed moment te bepalen. De gribfiles geven voor verschillende scenario's voor en nadelen. Zolang de regelmatige reeks depressies die van de Atlantische oceaan door de Golf van Biskaje en/of de Ierse Zee, West-Europa instroomt niet stopt, moet je dagelijks rekening houden met aanmerkelijke windfluctuaties door onverwachte uitdiepingen van depressies en verandering van de depressiebaan. De Golf van Biskaje heeft niet voor niets een naam.
We geven het nog een dagje extra en gooien woensdag in de loop van de morgen los. We verwachten er net als op de heenweg ruim twee dagen over te varen. Vooral voor de tweede dag houden we rekening met ca 20 knoop wind van achteren en een overtrekkende  zwakke (?) depressie. We starten met weinig wind en varen de eerste 12 uur vrijwel alleen op de motor.

Het was te verwachten maar het is toch iedere keer weer een verrassing; het gas is op na 10 weken en midden op de Golf van Biskaje staan we met een steeksleutel gewapend op het achterplatform de gasfles te wisselen. En tweede verrassing. De gasfles is 1,5 cm groter dan de vorige en past niet meer in de bak; althans de deksel kan niet meer dicht. Hebben we in Nederland weer wat om op te lossen. Nooit gerealiseerd dat BP z'n nieuwe "plastic" flessen met de zelfde inhoud toch met een verschil in maatvoering heeft gemaakt.

Nadat de motor uit kan neemt de wind vrij snel toe en kunnen we gaan zeilen. De wind is stevig, ZW5/6 bf met uitschieters 7. De zee is net een wasmachine. We worden alle kanten uitgesmeten. Niet zo lekker dus. In tegenstelling tot de verwachtingen hebben we aanmerkelijk meer wind die wederom tegen de verwachting ook pas veel later terugloopt. Maken zo wel veel voortgang en rekenen 24 uur van de voren uit dat dat we waarschijnlijk al in de loop van de nacht in Lorient aan  zullen komen. Niet zo lekker. Kun je beter met daglicht doen. Als duidelijk wordt dat een nachtelijke aankomst alleen vermeden kan worden als de wind meteen van 25/30 knoop terug gaat naar 15 knoop beginnen we snelheid te minderen om er zeker van te zijn dat we de laatste uren, in verband met de talrijke vissersboeitjes, Lorient bij daglicht aan kunnen varen.
Het nadeel van de drastische zeilreductie is dat het wasmachine-effect alleen maar toeneemt. In het stikdonker met 30 knopen wind is niet echt het moment om uitgebreid met je zeilvoering te gaan experimenteren totdat je een minder rollende combinatie gevonden hebt. We durven het zwaard ook niet op te pompen om te kijken of dat nog enig soulaas biedt. We zeilen de hele nacht voor de wind met een twee keer gereefd en strak dicht getrokken grootzeil en een klapperende kotterfok. Gelukkig met succes want bij het eerste schemer, tegen half zeven, beginnen we aan de aanloop naar Lorient en zien we al snel onze eerste vissersboeitjes. Om 10.00 leggen we aan in Locmiquťlic tegenover Lorient. Dankzij het afremmen in de nacht hebben we over de 275 mijl uiteindelijk toch 48 uur over gedaan.

Gelukkig schijnt tijdens de oversteek overdag de zon volop. Helaas zitten we beide nachten met regen (de eerste nacht) en zware bewolking in het stikdonker. Alleen ons toplicht en het fluorescerende plankton zorgt voor licht. Je kunt verder geen hand voor ogen zien.
Christien heeft tijdens een van haar wachten halverwege de reis, als het net licht is, een ontmoeting met een walvis. Hij (of zij?) zwemt op een paar honderd meter afstand voor de boot langs en blaast 5 keer een mooie fontein voor hij/zij weer onder duikt. Daarnaast hebben we tot twee keer toe bezoek van dolfijnen. De eerste keer is het een hele groep. Telkens komen er weer nieuwe dolfijnen aan gesprint om met de boeggolf mee te surfen. We tellen er wel 60 (tot Christien ontdekt dat ze aan de andere kant van de boot weer met een grote boog terug zwemmen en een nieuwe aanloop nemen). Uiteindelijk denken we dat het er een stuk of 10 zijn.


Noord Spanje; Terugreis; Meer Foto's